Praktijkinformatie
Dienstenoverzicht
Kennisbank
Bestellen
Contact

Zoek naar:

Nieuws

Equine Gait Analysis Society

Waarom we blij zijn met EGAS

In 2021, al weer 3 jaar geleden, moesten we ons echt vaak “verdedigen” als we weer een kreupel paard met EquiMoves sensoren en verdovingen gingen bekijken.

“Mijn arts ziet alles gewoon met het blote oog”.

Yeah, dream on want jouw levende arts die altijd beter en scherper kan kijken dan 8 sensoren tegelijk moet nog ergens geboren worden. En er komt de aankomende jaren een moment dat een eigenaar bij echt vagere bewegingsklachten van een paard het niet fijn vindt, dat iemand met blote oog gaat roepen waar het zit.

Dat zeggen we dan natuurlijk niet, je knikt gewoon wat. Maar dat moment ligt misschien toch wel dichter bij dan men gemiddeld denkt aangezien je in de totale groep ook dit soort progressieve denkers hebt.

Drie jaar later gaan we al naar een nieuwe opleiding over meetapparatuur voor paardenartsen. Er bestaan zeker nog meer mensen die het mensenoog en -brein niet overschatten.

Problemen bij diagnostiek

Een paard kan echter niet vertellen wat er gevoeld is en dat maakt goede diagnostiek toch moeilijker.

Mensen gaan bij het denken aan pijn dan gelijk voelen en drukken op een paard dat stilstaat. Soms voel je dan bijvoorbeeld een bult. Of een spier die in protest is. En dan roept men hier zit het probleem. Dat kan zo zijn, maar voldoende vaak zit de oorzaak oorzaak elders.

Wat mensen ook onderschatten is dat problemen in het lichaam ontstaan via veel verschillende wegen. Na een rare sliding, door langere tijd te moeten werken op een bodem die niet goed is (veel te zwaar of zet de hoef te veel vast bij draaien), door standproblemen maar zeker ook erfelijkheidsproblemen, door te zware belasting en te weinig herstel en door pijn elders en alle mogelijke combinaties hierin.

Tegenwoordig staan standproblemen zeker bij de grotere paarden, natuurlijk bovenaan. Hoe groter het paard, hoe meer problemen we gemiddeld gaan zien. Maar pijn elders heeft de grote tweede plaats.

Soms is het vanaf buiten wel al overduidelijk te zien waar het paard last van heeft. Maar heel vaak zijn de signalen vager of spelen er zelfs meerdere dingen tegelijk. Dan is lokaal scannen nooit goed genoeg want gaat het bij latere belasting het toch in no-time weer verder stuk. Zijn er onverhoopt meerdere pijnpunten tegelijk, dat betekent dat vaak ook wijziging in prioriteiten voor logische behandeling.

Het is dus logisch, dat we typen (opkomende) blessures snel willen zien en goed willen onderscheiden. Zij vormen de basis voor beslissingen.Dus willen artsen, die dit vakgebied iets serieuzer nemen zo goed mogelijk, die signalen op tijd herkennen en interpreteren en omzetten naar juiste beslissingen.

Iedereen kan dan doen alsof dat heel simpel is, maar niet pratende patiënten vragen bij orthopedie niet minder maar meer aandacht voor juiste conclusies in het vooronderzoek.

Het is soms dus extra zoeken via beweging, waar pijnpunten exact zitten. Maar dan hebben we wel goede startinformatie. Op die plaatsen willen we het maximale beeld kunnen maken, met normaal betaalbare apparatuur en weten wat een beeldafwijking exact betekent. In 95% van de gevallen is normale echo en rontgen toereikend. In overige gevallen is de conclusie dat we eigenlijk nog duurdere apparatuur nodig hebben. Maar zulke dure apparatuur heeft geen zin, als het geen werkende behandeling meer op kan leveren, omdat er iets anders al heel stuk is.

Je wilt als arts efficient zoeken voor eigenaren, maar het moet wel die informatie op leveren die in totaal zo kloppend mogelijk is. Want er staat soms veel op het spel voor het paard.

Kortom: het is niet vreemd dat we scherpte en objectiviteit nastreven in vooronderzoek. Want als je dat stukje niet gelijk aan het begin zo nauwkeurig mogelijk doet, kun je daarna heel veel conclusies trekken, locale behandelingen of zelfs een operatie doen en ook veel revalidatiekosten maken. Maar als je de oorzaak niet echt blootlegt of aanpakken kunt, kom je niet goed verder.

En we zijn dus niet de enige artsen, die die mening zijn gaan vormen. Zelfs een ervaren kreupelheidsarts gaat heel veel bij leren door het constante gebruik van uitgebreide meetapparatuur zoals EquiMoves in praktijksituaties. Simpelweg doordat het scherp meet en er veel verbanden kunnen zijn.

Uiteraard waren wij niet de enige die met de materie waren gestart. Nu gaan we uitleggen wat EGAS is.

EGAS

EGAS (Equine Gait Analysis Society) is een opleiding over systematische bewegingsanalyse bij paarden. Het wordt gegeven door knappe koppen die dagelijks louter met de meetmaterie in de weer zijn. Zij hebben EGAS opgezet, een opleiding en netwerk van deskundigen.

In 2024 is de EGAS-cursus gestart over gebruik van alle mogelijke meetapparatuur bij kreupelheidsanalyse. Deze cursus hebben we dus ook gelijk met heel veel plezier gevolgd!

Het was super leuk!

Het belang van objectieve en scherpe loopanalyse

Wil je bij iets minder duidelijke bewegingsproblemen, dat iemand aan zijn vinger zuigt en je paard de allersnelste diagnose geeft? Dan zijn er echt altijd mensen bereid, dat voor je te regelen!

“Mijn paard is op drie kogels ingespoten” (lekker snel meer verdienen dan, alsof het logisch is dat een paard daadwerkelijk in 3 exacte kogels tegelijk problemen heeft..).

“Mijn paard heeft last van zijn schouder” (kan, maar is wel de nummer 1 diagnose na palpaties en vervolgens zeker niet de nummer 1 werkelijke oorzaak van klachten).

“Die bult is wat artrose, dat zag mijn dierenarts zo, dus we zijn lekker aan het werk” (de zwelling bleek uiteindelijk een bandblessure, harder werken maakte hem nog groter)…

“Hij is geopereerd, maar nog steeds niet goed”

Als diagnoses heel snel komen, maakt dit een therapeut of dierenarts natuurlijk niet per definitie gelijk slimmer, beter of scherper. Want wat je wilt is meestal dat het paard het uiteindelijk relatief beter gaat doen.

Echt goed bewegingsonderzoek gaat om relatief meer logische beslissingen in behandelroutes en training.

Onvolledig scherp startbeeld, werkt bij voorbaat bij kreupelheden te vaak, minder goed voor iedereen die daarna verder moet gaan werken voor dat paard.

EGAS maakt het voor paardenartsen mogelijk het onderdeel bewegingsonderzoek echt veel meer secuur op te pakken, door kennis te maken met programma’s en te begrijpen hoe ze werken en wat dat kan toevoegen. Of en hoe een arts dat dan verder op pakt, is vrijwillig. Maar dat het belangrijk is, is al enige tijd duidelijk. Anders was er geen EGAS gekomen.

Samenhang in ontwikkelingen

Paarden praten niet. Dat maakt orthopedie en manuele therapie niet altijd makkelijker.

Maar beweging en locale verdoving van beweging spreekt nog wel, die kunnen we nu scherper volgen met allerhande meetapparatuur. Waarbij de ene meetapparatuur toch ook net even scherper de waarheid kan meten, als het andere.

Het ultieme doel van loop- en pijnanalyse

Gedegen pijnanalyse bij paarden, moet allereerst verzorgen dat niemand geen afwijkende beelden of “voelingen” bij palpaties, steeds als oorzaak gaan behandelen, als ze helemaal de klacht niet daadwerkelijk veroorzaken. Als scherpte bij pijnanalyse verwaarloosd wordt, zl dit relatief vaker voor gaat komen.

EquiMoves mag blijven, Sleip komt er naast

Hoe kwam EquiMoves er bij EGAS uit? Als een echt heeeeeel knap systeem! Dus we gooien het niet weg.

Wel duurt het bij EquiMoves of tegenwoordig ook wel EquiPro genoemd in vergelijking met Schleip praktisch wat langer, voordat sensoren allemaal op het paard zitten en alle data er is. Ook puntje van aandacht is dat we natuurlijk niet even de sensoren naar een paardeneigenaar kunnen sturen, terwijl we wel Sleip beelden kunnen laten doorgeven.Omdat het sensoren betreft, raakt er tijdens het lopen in alle mogelijke richtingen, met zekerheid nooit ergens een meting uit beeld. Het geeft ook echt heel veel complete data door aan de gebruiker, dat is lastiger te interpreteren, maar geeft zeker ook voordelen want het geeft dus ook geen te snelle interpretaties door.

Naast EquiMoves, sorry EquiPro, zijn we daarom ook Sleip gaan gebruiken, dat is gebaseerd op videoanalyse en iets simpeler in de opzet. We gebruiken deze twee systemen nu al langere tijd naast elkaar. Bij complexere gevallen grijpen we bijvoorbeeld nog naar EquiPro.

De situatie van het paard, is bepalend voor de keuze.

De toekomst van EGAS en objectief pijn meten

We hebben dus met heel veel plezier deze opleiding gevolgd, omdat het bevestigde wat we al vonden;

Dat is dat intake van het probleem en het zo veel mogelijk completeren van dat beeld, het onderdeel is dat bepaald of er een zo vaak mogelijk kloppend behandel of actieplan volgt.

Wij hebben dat natuurlijk niet zelf bedacht, maar gewoon het idee opgepikt dat diverse buitenlandse paardenklinieken al gebruiken.

Deze ontwikkeling zet door, omdat deze ontwikkeling wel uit gaat, van het bewegende paard als totaal plaatje. We waren blij te leren dat het juiste pad hebben gekozen en hopen dat er nog veel meer slimme dingen gaan komen, die we dan weer lekker snel gaan uitproberen.

Want we vinden het natuurlijk ook echt wel heel leuk steeds met nieuwe nuttige dingen bezig te mogen zijn en ons te omringen met artsen die dat ook graag doen.

Deze opleiding doe je dan niet omdat het moet, maar omdat het mag en als je het ook daadwerkelijk toe past, echt paarden vaker beter helpt.

Waarom zou je het niet altijd toe passen?

Ook dit is belangrijk om te weten!

Omdat het soms natuurlijk echt wel direct duidelijk is wat er loos is. Dan gebruiken we het niet, want we houden niet erg van breien en bezigheidstherapie.

Maar wat ook bekend moet zijn, is dat als wij een praktijkinvesteerder met iets minder passie voor het vak zouden zijn…… we paardenartsen strakker op basis van cijfers aan zouden kunnen gaan sturen. Dan zou het vaker anders gaan, want het margestuk ligt in beeldvorming en behandeling nog altijd relatief hoger. Dat is een beetje krom gegroeid. Maar als margemanager zouden we het EGAS logo wel op de site zetten en even louter kort voor de vorm met Sleip naar uw paard zwaaien. En dan snel door met de orde van de dag.

Maar…. dan zegt het echte dierenartsenhart al dat dit naar de huidige maatstaven en mogelijkheden, dan eigenlijk al vrij snel geen volledige diergeneeskunde meer.

Wauw…. nu besef je pas echt wat een major ontwikkeling meetsystemen in zetten.